ΤΟ ΚΕΡΙ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Φλογα: το περασμα στο πνευμα

Tα κεριά
Κωνσταντίνος Καβάφης

 

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας

σα μια σειρά κεράκια αναμένα –

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

 

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,


μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·


τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,


κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

 

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,


και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.


Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

 

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω


τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,


τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

Νυχτερινές Επιπλοκές
Θοδωρής Βοριάς

 

Στο μαλακό φως των κεριών
ρέουν τα πρόσωπα
παραπόταμοι που πάνε να ενωθούν
στ’ αργά νερά μίας λιωμένης Άνοιξης,
πολύχρωμη λάβα που με καταπίνει
καθώς απ’ τις κυλιόμενες σκάλες της μνήμης μου
αναδύεσαι όπως τότε, ελαφριά και αέρινη.
Φυσάει και γεμίζουν οι δρόμοι από εσένα.
Εύπλαστος πηλός που κολλάει στα χείλη μου
τ’ όνομά σου,
άσπλαχνη φλόγα που τρώει τα σπλάχνα μου
η μορφή σου,
τα μαλλιά σου μπερδεμένα λύνουν το αίνιγμα του κόσμου.
Όλα τα σπίτια βλέπουν προς τον ακάλυπτο
ώμο σου,
τα δάχτυλά σου απαλά ν’ ανεμίζουν σαν κρόσσια του ύπνου
στους κροτάφους μου
κι η εκκλησιά φωταγωγείται απ’ το αναστάσιμο φως
των ματιών σου.
Ω γλυκύ μου έαρ,
να μια φορά που το κερί σου θα σβήσει
απ’ το επιτάφιο δάκρυ μου,
να μια φορά που ο ήλιος ντροπιασμένος θα δύσει
γιατί δε θα φτάσει πιο ψηλά απ’ την ευτυχία μου…
Όμως στο κεφάλι μου ο ουρανός
κάποτε θ’ ακουμπήσει κατακόκκινο το ακάνθινο φεγγάρι του.
Κι ο κόσμος όλος θα φωνάξει:
«Ιδού ο βασιλεύς των ανιδέων!…»

Νυχτερινό

Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

…Κίτρινη η φλόγα του κεριού μου,
στη νύχτα, απάνω στο τραπέζι
σαν έρημη πνοή ανασαίνει.
Σωθήκαν τα χρυσά όνειρά της
μες στα σκοτάδια τρεμοπαίζει,
χλωμή ψυχούλα φοβισμένη…
Έξω λαμπρόφωτο φεγγάρι
κάτι ονειρεύεται στα χάη
τα ζαφειρένια της ερήμου…
Σα νά ‘θελε να ζήσει ακόμα,
μ’ αναλαμπές ψυχομαχάει
το ετοιμοθάνατο κερί μου…
Και το φεγγάρι το ασημένιο
που χρόνια τώρα έχει σωπάσει,
και το κερί μου που πεθαίνει
-
και μέσα η θλιβερή ψυχή μου,
χωρίς αιτία, κι οι τρεις στην πλάση
είμαστε τόσο λυπημένοι…

Μεταννοούσα Μαγδαληνή

{με κερί που καπνίζει},

magdalini

George de la Tour

1635-7, Λος Άντζελες